![Afbeelding van Book Club: The Next Chapter](/images/backdrops/1/982271-onliLR5yjEjh9vvC5zD9SLNrzNF.jpg)
Wat je hieronder leest, kan spoilers bevatten. Dan weet je opeens meer over deze film dan je lief is, maar je weet wel wat ik ervan vind. Ik schrijf gewoon wat zie. Dus weet waar je aan begint.
Vier rijke Amerikaanse dames op leeftijd hebben een boekclubje. Als ze na Covid weer fysiek bij elkaar komen, geeft één van hen aan te gaan trouwen. De dames maken direct wilde plannen voor een vrijgezellenreis naar Italië. Maar het doel van die reis blijkt niet alleen om Italië te zien, maar ook om stiekem een trouwerij voor de toekomstige bruid te organiseren. De film kent een wat simpele verhaallijn met wat vreemde koerswijzigingen en veel toevalligheden om het verhaal krampachtig tot een goed einde te brengen. Ach, prima film, wel heel voorspelbaar.
De film zit vol romantiek en humor. In rap tempo worden onderling scherpe en seksueel getinte grappen afgevuurd. De vriendinnen kennen elkaar al zo lang dat ze aan een half woord genoeg hebben en elkaar ook de waarheid durven te zeggen. Daarnaast zijn er allerlei gekkigheden en tegenslagen die ze moeten overwinnen om het einddoel van hun reis te bereiken. Zo komt één van hen een jeugdliefde tegen en heeft de andere seks met een hotelgast. Het wordt pas een echte vrijgezellenreis als er ook nog veel drank bij komt kijken.
Alles wat ze meemaken heeft impact op de dames. Alles wordt ook gezien als een teken van boven. Bijvoorbeeld een lekke band op een stil landweggetje wordt gezien als slecht voorteken voor het aanstaande huwelijk. Maar de diefstal van hun koffers wordt dan weer aangegrepen om het winkeltje in het hotel leeg te kopen. Ja, geld hebben de dames genoeg, gezien de dure hotels, de dure designer trouwjurk en de restaurants waar ze eten.
Gezien vorige films van de vier dames, gespeeld door Candice Bergen, Diane Keaton, Jane Fonda en Mary Steenburgen, dacht ik dat dit een vrij saaie film zou worden. Ja, het is een snoepreisje voor oude actrices en acteurs die nog één keer een extraatje in hun pensioenfonds willen duwen. Maar het verhaal wordt gebracht met een flair en je ziet duidelijk dat de jaren acteerervaring bij deze dames terug. Ook had ik gedacht dat de Amerikaanse normen en waarden zouden doorschemeren over huwelijken en relaties. Hoewel dat er zeker in zat, viel het mee. Het bleken aardig vrijgevochten dames die weten wat ze willen.
De toekomstige bruid wordt eerst verrast met het kopen van een prijzige trouwjurk in Rome en daarna met een compleet opgezette trouwerij in Toscane. Als mijn vriendinnen zoiets zouden flikken, zou ik er niet blij van worden, maar aardig over de pis zijn. Een huwelijk is iets heel persoonlijks, waarbij je zelf keuzes maakt wat er gebeurt, waar het plaatsvindt en wie er mogen komen. Niet hoe jouw vriendinnen dat zouden doen. Maar hier zijn alle partners ingevlogen. Alle stoelen zitten vol met mensen die in de rest van de film niet voorkomen en aan de reacties bij binnenkomst te zien ook geen bekenden van de hoofdrolspelers zijn.
De product placement in deze film is zo duidelijk dat het irritant is. Ja, ze vliegen met een bekende Duitse luchtvaartmaatschappij. En ze worden gesponsord door een wijnmaker, waardoor elk drankje dat ze drinken zonder uitzondering een prosecco is. Ook is de hele film één grote reclamecampagne voor Italië. In Rome raden de inwoners aan vooral naar Venetië te gaan, want dat is de schat van Italië. En hun huurautootje rijdt door het mooie Toscaanse heuvellandschap. Eindeloze dronebeelden van steden en landschappen. Lang leve de Italiaanse VVV.
Eenmaal aangekomen op de trouwlocatie in Toscane is de bruid toch blij met de geplande trouwerij. Logisch, want de violisten spelen al en de gasten zitten al uren in de brandende zon klaar. Na twee glazen wijn achterovergeslagen te hebben, loopt ze in haar jurk richting het altaar. En toch blijf je je afvragen: wil ze echt wel trouwen?